Arap hükümdarlarindan birine Leyla ile Mecnun' un hikayesini anlattilar:

"Bunca faziletine, belagatine ragmen çöllere dalmis, iradesinin dizginini elinden kaptirmis!..."

diye, Mecnun' un perisanligini sayip döktüler. Hükümdar, Mecnun'u huzuruna getirtti.

"Insanlik serefinde ne kusur gördün de hayvan tabiatina girip insanca yasamayi terk ettin?"

diye onu kinamaya basladi. Mecnun:

"Nice gerçek dostlarim, Leyla'yi sevdim diye beni kinadilar. Ama onu bir gün görmüs olsalar, mazur oldugum anlasilirdi..."

*Keske ey dilber, bende kusur arayanlar senin yüzünü görselerdi de karsisinda kendilerinden geçip turunç yerine ellerini kesselerdi. Böylece, mananin hakikati davanin suretine sahit olsaydi... Yüce Allah'in buyurdugu gibi, Kendisi için beni ayipladiginiz iste bu! deseydim...

* Sonra, hükümdarin gönlüne Leyla'nin güzelligini temasa etme arzusu geldi. Bunca fitneye sebep olan güzelligi bilmek istiyordu. Kizi bulmalarini emretti. Arap kabilelerini dolastilar. Leyla'yi ele geçirdiler. Sarayin divanhanesine getirip Hükümdarin karsisinda durdular. Padisah onun sekline bakti:

Kara yagiz, zayif endamli bir kizdi. Leyla gözüne hakir göründü. Mecnun, hükümdarin gönlünden geçenleri kavradi. "Padisahim, Leyla'nin güzelligine ancak Mecnun' un göz bebeginden bakmalisiniz ki onu seyretmenin sirri sana da tecelli etsin.

" Onun diyari anilirken benim kulagimdan geçenleri duysaydi, dag güvercini benimle feryat ederdi. Sevda çekmeyen kimseye söyleyin ey dostlar, deyin.

* Kendi derdimi bir dert ortagimdan baskasina söyleyemem. Saglam kisilerde yara sizisi olmaz. Ömründe igne yememis bir kimseye aridan söz açmak neticesizdir. Senin halin bizim gibi olmadikça, bizim halimiz sana efsane gelir. Benim yanisimin bir baskasina kiyas etme sen. Tuz onun avcundadir, benim ise yarali uzvumda.

SADİ